Σπερμα_το_ζΩάριο

«Του Χριστού ήταν γραφτό να σταυρωθεί μια μέρα. Σ’ εσένα η μοίρα ανάσταση να φέρνει κάθε μέρα»

 Αυτό το μήνυμα με ξύπνησε πρωί-πρωί και γέλασα.Άνοιξα τις μπαλκονόπορτες κι αμέσως γέμισε το σπίτι μου μυρωδιές προετοιμασίας, ελαφριά τσίκνα, λίγο από λίπος ανάκατα με το άρωμα της ανθισμένης νεραντζιάς. Η μέρα προμηνύεται γλυκιά κι ηλιόλουστη κι η ατμόσφαιρα είναι σίγουρα διαφορετική από κάθε άλλη μέρα του χρόνου.

 Εγώ βρίσκομαι στο διαμέρισμα μου στην Αθήνα, ανθρώπινο ακόμα για τα δεδομένα της, αλλά η πρώτη σκέψη που με διαπερνά είναι ότι θα ήθελα να βρίσκομαι κάπου αλλού.

 Δεν είμαι παιδί της επαρχίας, ποτέ δεν είχα την γιαγιά, τον θείο, τα ξαδέρφια ή τους φίλους σε κάποιο χωριό. Για να ακριβολογώ τα μοναδικά 2 ξαδέρφια που έχω  βρίσκονται στο εξωτερικό από την στιγμή που γεννήθηκαν. Δεν ήμασταν ποτέ η πολυάριθμη οικογένεια που θα κάνει τον τζερτζελέ, πάντα μετρημένοι στα δάχτυλα των δυο χεριών και σχεδόν πάντα εδώ. Παρά το γεγονός ότι μεγάλωσα σε μια υπέροχη μονοκατοικία τις μέρες που επιβαλλόταν να είμαστε στην Αθήνα κι όλες τις υπόλοιπες του χρόνου πάνω στην θάλασσα στα περίχωρα της Αττικής, κι ευγνωμονώ τους γονείς μου πάντα για αυτή την ευκαιρία, ποτέ δεν ένοιωσα ότι έχω κάπου τις ρίζες μου. Ποτέ δεν είχα νοιώσει, ότι θα πάω κάπου και θα συναντήσω πολλούς φίλους και γνωστούς θα ξανασμίξουμε όλοι μαζί και θα γλεντήσουμε στην φύση.

 Εκτός από φέτος που η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να έχω πολύ  αγαπημένους μου ανθρώπους και πολλούς γνωστούς στην Ζάκυνθο και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό μου προσφέρει την ευκαιρία ίσως για πρώτη φορά στην ζωή μου να δω οβελία ολόκληρο να σουβλίζεται και να διαγράψω κάθε χορτοφαγικό και φιλόζωο παρελθόν μου με μεγάλη ευκολία.

 Επειδή όμως στην ζωή δεν μπαίνει ποτέ πρόγραμμα, για προσωπικούς μου λόγους επέλεξα να βρίσκομαι εδώ στην μικρή κι αγαπημένη μου οικογένεια με όλα τα ευτράπελα που μπορεί να την συνοδεύουν και να αναλογιστώ ότι ίσως όλα είναι μέσα στο μυαλό μας! Οι ρίζες μας είναι παντού αν δεν έχουμε προσδοκίες και αν μάθουμε μέσα από την κάθε κατάσταση ευχάριστη ή δυσάρεστη να μένουμε σε επαφή με τον εαυτό μας, την αγάπη που υπάρχει παντού ανεξαρτήτως τόπου ή ανθρώπων και των πολυποίκιλων εμπειριών που στην τελική ούτε που φανταζόμαστε τι μπορούν να μας διδάξουν, τότε είμαστε ευτυχισμένοι παντού και πάντα.

 Μην με παρεξηγείται, ίσως όλα να είναι το περιτύλιγμα του σοκολατένιου αυγού κι η αλήθεια έκπληξη να βρίσκεται στο γεγονός πως σήμερα μου λείπει κάποιος πολύ! Κάποιος που πάντα φροντίζει να μου θυμίζει τις ρίζες μου και είναι ο μοναδικός που αγωνιά τόσο πολύ για την ένωση της οικογένειας.

 Καλά γλέντια σε όλους μας κι είθε κάθε ένωση να είναι γεμάτη αγάπη και φως.

Ανάστα βρε παιδί μου!

Σήμερα νοιώθω βαθιά θλίψη μέσα μου. Δεν ξέρω αν φταίει η μέρα, οι αποχαιρετισμοί που έκανα, οι άνθρωποι που μου λείπουνε ή απλά η αγάπη που με πλημμυρίζει όταν αναλογίζομαι όλους όσους αγαπώ. Κάθομαι και σκέφτομαι, τους ανθρώπους με τους οποίους έχω διανύσει πολλά χρόνια σχέσης, με έχουνε αλλάξει, έχω πάει μπροστά κι έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος μαζί τους και βρίσκω μια κοινή αφετηρία για τους περισσότερους. 

Συνήθως πριν τους γνωρίσω καλά ή πριν η ζωή να μας φέρει πιο κοντά τους αντιπαθούσα ή τους θεωρούσα «μικρότερους» από εμένα. Ένα πράγμα περίεργο, φαίνεται ότι το εγώ αντιστέκεται στην αλλαγή, νοιώθει να απειλείται η ισορροπία του και αντιδρά, προβάλει όλες του τις αντιστάσεις και τις δικαιολογίες για να αποφύγει το αναπόφευκτο.  Αφού ξέρεις καλά ότι αυτό που θες τόσο πολύ, βαθιά μέσα σου να αλλάξεις, ο άλλος το έχει. Τσαντίζεσαι μαζί του, τον αντιπαθείς, τον υποτιμάς μέχρι να έρθει η ώρα που οι αντιστάσεις πέφτουνε κι αφήνεσαι στην επαφή που θα σε κάνει να αλλάξεις και να εξελιχθείς απρόσμενα. 

Φαίνεται πως έρχεται η ώρα της σύγκρουσής και της ζύμωσης και των δύο σε κάτι ανώτερο πιο πλούσιο και πιο ολοκληρωμένο. Σας ευχαριστώ πολύ και σας αγαπώ.