Αυτό το μήνυμα με ξύπνησε πρωί-πρωί και γέλασα.Άνοιξα τις μπαλκονόπορτες κι αμέσως γέμισε το σπίτι μου μυρωδιές προετοιμασίας, ελαφριά τσίκνα, λίγο από λίπος ανάκατα με το άρωμα της ανθισμένης νεραντζιάς. Η μέρα προμηνύεται γλυκιά κι ηλιόλουστη κι η ατμόσφαιρα είναι σίγουρα διαφορετική από κάθε άλλη μέρα του χρόνου.

 Εγώ βρίσκομαι στο διαμέρισμα μου στην Αθήνα, ανθρώπινο ακόμα για τα δεδομένα της, αλλά η πρώτη σκέψη που με διαπερνά είναι ότι θα ήθελα να βρίσκομαι κάπου αλλού.

 Δεν είμαι παιδί της επαρχίας, ποτέ δεν είχα την γιαγιά, τον θείο, τα ξαδέρφια ή τους φίλους σε κάποιο χωριό. Για να ακριβολογώ τα μοναδικά 2 ξαδέρφια που έχω  βρίσκονται στο εξωτερικό από την στιγμή που γεννήθηκαν. Δεν ήμασταν ποτέ η πολυάριθμη οικογένεια που θα κάνει τον τζερτζελέ, πάντα μετρημένοι στα δάχτυλα των δυο χεριών και σχεδόν πάντα εδώ. Παρά το γεγονός ότι μεγάλωσα σε μια υπέροχη μονοκατοικία τις μέρες που επιβαλλόταν να είμαστε στην Αθήνα κι όλες τις υπόλοιπες του χρόνου πάνω στην θάλασσα στα περίχωρα της Αττικής, κι ευγνωμονώ τους γονείς μου πάντα για αυτή την ευκαιρία, ποτέ δεν ένοιωσα ότι έχω κάπου τις ρίζες μου. Ποτέ δεν είχα νοιώσει, ότι θα πάω κάπου και θα συναντήσω πολλούς φίλους και γνωστούς θα ξανασμίξουμε όλοι μαζί και θα γλεντήσουμε στην φύση.

 Εκτός από φέτος που η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να έχω πολύ  αγαπημένους μου ανθρώπους και πολλούς γνωστούς στην Ζάκυνθο και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό μου προσφέρει την ευκαιρία ίσως για πρώτη φορά στην ζωή μου να δω οβελία ολόκληρο να σουβλίζεται και να διαγράψω κάθε χορτοφαγικό και φιλόζωο παρελθόν μου με μεγάλη ευκολία.

 Επειδή όμως στην ζωή δεν μπαίνει ποτέ πρόγραμμα, για προσωπικούς μου λόγους επέλεξα να βρίσκομαι εδώ στην μικρή κι αγαπημένη μου οικογένεια με όλα τα ευτράπελα που μπορεί να την συνοδεύουν και να αναλογιστώ ότι ίσως όλα είναι μέσα στο μυαλό μας! Οι ρίζες μας είναι παντού αν δεν έχουμε προσδοκίες και αν μάθουμε μέσα από την κάθε κατάσταση ευχάριστη ή δυσάρεστη να μένουμε σε επαφή με τον εαυτό μας, την αγάπη που υπάρχει παντού ανεξαρτήτως τόπου ή ανθρώπων και των πολυποίκιλων εμπειριών που στην τελική ούτε που φανταζόμαστε τι μπορούν να μας διδάξουν, τότε είμαστε ευτυχισμένοι παντού και πάντα.

 Μην με παρεξηγείται, ίσως όλα να είναι το περιτύλιγμα του σοκολατένιου αυγού κι η αλήθεια έκπληξη να βρίσκεται στο γεγονός πως σήμερα μου λείπει κάποιος πολύ! Κάποιος που πάντα φροντίζει να μου θυμίζει τις ρίζες μου και είναι ο μοναδικός που αγωνιά τόσο πολύ για την ένωση της οικογένειας.

 Καλά γλέντια σε όλους μας κι είθε κάθε ένωση να είναι γεμάτη αγάπη και φως.

Ανάστα βρε παιδί μου!

Συνήθως πριν τους γνωρίσω καλά ή πριν η ζωή να μας φέρει πιο κοντά τους αντιπαθούσα ή τους θεωρούσα «μικρότερους» από εμένα. Ένα πράγμα περίεργο, φαίνεται ότι το εγώ αντιστέκεται στην αλλαγή, νοιώθει να απειλείται η ισορροπία του και αντιδρά, προβάλει όλες του τις αντιστάσεις και τις δικαιολογίες για να αποφύγει το αναπόφευκτο.  Αφού ξέρεις καλά ότι αυτό που θες τόσο πολύ, βαθιά μέσα σου να αλλάξεις, ο άλλος το έχει. Τσαντίζεσαι μαζί του, τον αντιπαθείς, τον υποτιμάς μέχρι να έρθει η ώρα που οι αντιστάσεις πέφτουνε κι αφήνεσαι στην επαφή που θα σε κάνει να αλλάξεις και να εξελιχθείς απρόσμενα. 

Φαίνεται πως έρχεται η ώρα της σύγκρουσής και της ζύμωσης και των δύο σε κάτι ανώτερο πιο πλούσιο και πιο ολοκληρωμένο. Σας ευχαριστώ πολύ και σας αγαπώ. 

Η μόνη σχέση με την monahus-monahus είναι ότι κι οι δύο τείνουν προς εξαφάνιση.  Το τελευταίο το είπα για να κάνω πλάκα και δεν πιστεύω καθόλου ότι είναι αλήθεια, γνωρίζω πολλούς ανθρώπους που έχουν σεβασμό και χαίρομαι πολύ.  Το θέμα μου δεν είναι αυτό, αλλά ο σεβασμός που έχω εγώ προς την προσωπικότητα του καθ΄ ενός από εσάς και κατ’ επέκταση προς τον εαυτό μου γιατί αυτά πάνε πάντα πακέτο. Χμ, χμ, χμ όπως βρυχάται και μια φίλη, εδώ έχουμε θέμα, άντε να βγάλεις άκρη. Και θα σας βάλω στο παραλήρημα για όποιον έχει όρεξη να κολυμπήσει λιγάκι: Σέβομαι πραγματικά τον κάθε άνθρωπο που έχω απέναντι μου? Πόσο τον σέβομαι και που είναι τα όρια? 

Σέβομαι τον εαυτό μου κι αυτό που εγώ νοιώθω?  Τι θα πει σέβομαι?  Αποδέχομαι μήπως? Πόσο αποδέχομαι και πόσο ελέγχω? 

Ελέγχω? Γιατί ελέγχω? Μήπως δεν ελέγχω κι απλά ακολουθώ? Μήπως επιβάλω? 

Η’ μήπως κι αυτό είναι μέρος του γενικότερου καλού και της αρμονίας του σύμπαντος? ΚΡΙΝΩ?! 

Ποιόν κρίνω? Τον εαυτό μου?

Εσένα κρίνω? Σκατά εμένα κρίνω! Ζορίζω? Ποιόν ζορίζω εσένα? Όχι βρε, εμένα ζορίζω. 

Βιάζω? Ε όχι ντε, απλά μερικές φορές τα πράγματα είναι σοφά πλασμένα να γίνουνε έτσι κι όλα θα φανούν στο χειροκρότημα! Ε λοιπόν κι εσύ μην βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα κι άσε τα πράγματα να φανούνε από μόνα τους, θα τα ξεράσει όλα η θάλασσα μην ανυπομονείς. 

Υπομονή?  Αχα γελάστηκες! Το τελευταίο έχει γίνει το σήμα κατατεθέν μου αυτόν τον καιρό!Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε κι όποιος κατάφερε να διαβάσει μέχρι το τέλος χαράς το κουράγιο του, είναι πραγματικά φίλος. 

Εις υγείαν! 

ΥΓ Εγώ θα πιω κονιακάκι με μπόλικο Bach μέσα, προς ψυχικήν ανάτασην.

Για 20 δεύτερα άκουγα καμπάνες να χτυπάνε στα αυτάκια μου. Μήπως είχαν δίκιο?  Αναρωτιέμαι και ζητώ την βοήθειά σας. 

Θα σας πω μόνο μια ιστορία για να την υπολογίσετε στα λόγια σας: Μικρή, γύρω στα 5 μου αθώα χρόνια, μια ηλιόλουστη καλοκαιρινή μέρα άρχισα να φωνάζω  

¨Θέλω, θέλω, θέλω!¨ Έντρομη λοιπόν η Κατερίνα, σαν κλασσική μανούλα που θρέφει τα παιδιά της θεώρησε υποχρέωση της  να μου ανοίξει την πόρτα του ψυγείου και να μου προσφέρει την δυνατότητα να πάρω ό,τι λαχταρούσε το κορμάκι μου. Εγώ συνέχισα 

¨Θέλω! Θέεελω¨ Αγανακτισμένη ξεστομίζει 

¨Θελιά και φούρκα!¨ κι εγώ περήφανη και με πείσμα στις αξίες μου συνέχισα φωνάζοντας 

¨Θέλω φούρκα! Θέεελω φούρκα!¨   Γιατρέ μπορείτε να με βοηθήσετε?

_Ωάριο: Περίμενε, υπομονετικά, καρτερικά, με αγάπη κι αφοσίωση, θα ‘ρθει η ώρα που θ’ αγκαλιάσεις την κίνηση και θα της δώσεις χώρο ν’ αναπτυχθεί, ν’ ανθίσει και να ευοδώσει, να σταματήσει να κινείται άσκοπα, να πατήσει το πόδι του γερά στην γη και να κάνει την έκρηξη της δημιουργίας.

Μιας και μπήκα αργούτσικα στο παιχνίδι λόγω καρναβαλικού ξεφαντώματος και εκτροχιασμού στην υπέροχη Ζάκυνθο δεν βρίσκω κανέναν να προσκαλέσω γιατί….. το ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΙ ΗΔΗ ΟΛΟΙ ΣΑΣ!!!! ΑΜΑΝ!  Μπουχου χου κι εγώ τώρα με ποιόν θα παίξω?……

Χωρίς προσδοκίες και πεποιθήσεις, μόνο με αγάπη….!

Εγώ το θέλω πολύ…. Εσείς θα θέλατε?….. (ουπς χρησιμοποίησα το Εγώ) 

Για τους φίλους μου.

Για τους φίλους που είναι πάντα εκεί την κατάλληλη στιγμή!

Για την ώρα που έχεις κολλήσει και δεν βλέπεις τίποτα παρά μόνο το προκείμενο πρόβλημα κι αυτοί είναι εκεί για να σου θυμίσουνε ποια πραγματικά είσαι, τι πραγματικά σου αξίζει και όλα όσα έχεις καταφέρει στην ζωή σου.

Είναι πάντα εκεί και σου μιλάνε από τα βάθη της καρδιάς τους γεμάτοι αγάπη και ειλικρίνεια.

Σ’ αγαπάνε και θέλουνε να βλέπουνε τα καλύτερα για ΄σένα.

Σ’ αγαπάνε κι είναι ειλικρινείς μαζί σου.

Σ’ αγαπάνε και σε σέβονται.

Σ’ αγαπάνε και βλέπουνε όλη σου την αλήθεια.

Σε ταρακουνάνε, σου θυμίζουνε ό,τι έχεις ξεχάσει προς στιγμή και αντανακλάνε όλο το φως που ‘χεις μέσα σου.

Δεν ξέρω, ειλικρινά, μερικές φορές τι έχω κάνει κι έχω τόσο υπέροχους κι ανθρώπινους φίλους.

Ξέρω ότι τους λατρεύω και με κάνουν να νιώθω ευτυχισμένη που βρίσκομαι πάνω στην γη και μπορώ να έχω σχέσεις μαζί τους.  

Αφιερωμένο στην Μαργαριταρένια

επιμένεις στις προσωπικές σου αξίες και η ζωή σε ανταμείβει! 

Με αγάπη και σεβασμό προς τον εαυτό μου και προς όλους σας.