Σπερμα_το_ζΩάριο


Καλή Ανάσταση
April 8, 2007, 9:16 am
Filed under: Uncategorized

«Του Χριστού ήταν γραφτό να σταυρωθεί μια μέρα. Σ’ εσένα η μοίρα ανάσταση να φέρνει κάθε μέρα»

 Αυτό το μήνυμα με ξύπνησε πρωί-πρωί και γέλασα.Άνοιξα τις μπαλκονόπορτες κι αμέσως γέμισε το σπίτι μου μυρωδιές προετοιμασίας, ελαφριά τσίκνα, λίγο από λίπος ανάκατα με το άρωμα της ανθισμένης νεραντζιάς. Η μέρα προμηνύεται γλυκιά κι ηλιόλουστη κι η ατμόσφαιρα είναι σίγουρα διαφορετική από κάθε άλλη μέρα του χρόνου.

 Εγώ βρίσκομαι στο διαμέρισμα μου στην Αθήνα, ανθρώπινο ακόμα για τα δεδομένα της, αλλά η πρώτη σκέψη που με διαπερνά είναι ότι θα ήθελα να βρίσκομαι κάπου αλλού.

 Δεν είμαι παιδί της επαρχίας, ποτέ δεν είχα την γιαγιά, τον θείο, τα ξαδέρφια ή τους φίλους σε κάποιο χωριό. Για να ακριβολογώ τα μοναδικά 2 ξαδέρφια που έχω  βρίσκονται στο εξωτερικό από την στιγμή που γεννήθηκαν. Δεν ήμασταν ποτέ η πολυάριθμη οικογένεια που θα κάνει τον τζερτζελέ, πάντα μετρημένοι στα δάχτυλα των δυο χεριών και σχεδόν πάντα εδώ. Παρά το γεγονός ότι μεγάλωσα σε μια υπέροχη μονοκατοικία τις μέρες που επιβαλλόταν να είμαστε στην Αθήνα κι όλες τις υπόλοιπες του χρόνου πάνω στην θάλασσα στα περίχωρα της Αττικής, κι ευγνωμονώ τους γονείς μου πάντα για αυτή την ευκαιρία, ποτέ δεν ένοιωσα ότι έχω κάπου τις ρίζες μου. Ποτέ δεν είχα νοιώσει, ότι θα πάω κάπου και θα συναντήσω πολλούς φίλους και γνωστούς θα ξανασμίξουμε όλοι μαζί και θα γλεντήσουμε στην φύση.

 

 Εκτός από φέτος που η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να έχω πολύ  αγαπημένους μου ανθρώπους και πολλούς γνωστούς στην Ζάκυνθο και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό μου προσφέρει την ευκαιρία ίσως για πρώτη φορά στην ζωή μου να δω οβελία ολόκληρο να σουβλίζεται και να διαγράψω κάθε χορτοφαγικό και φιλόζωο παρελθόν μου με μεγάλη ευκολία.

 Επειδή όμως στην ζωή δεν μπαίνει ποτέ πρόγραμμα, για προσωπικούς μου λόγους επέλεξα να βρίσκομαι εδώ στην μικρή κι αγαπημένη μου οικογένεια με όλα τα ευτράπελα που μπορεί να την συνοδεύουν και να αναλογιστώ ότι ίσως όλα είναι μέσα στο μυαλό μας! Οι ρίζες μας είναι παντού αν δεν έχουμε προσδοκίες και αν μάθουμε μέσα από την κάθε κατάσταση ευχάριστη ή δυσάρεστη να μένουμε σε επαφή με τον εαυτό μας, την αγάπη που υπάρχει παντού ανεξαρτήτως τόπου ή ανθρώπων και των πολυποίκιλων εμπειριών που στην τελική ούτε που φανταζόμαστε τι μπορούν να μας διδάξουν, τότε είμαστε ευτυχισμένοι παντού και πάντα.

 Μην με παρεξηγείται, ίσως όλα να είναι το περιτύλιγμα του σοκολατένιου αυγού κι η αλήθεια έκπληξη να βρίσκεται στο γεγονός πως σήμερα μου λείπει κάποιος πολύ! Κάποιος που πάντα φροντίζει να μου θυμίζει τις ρίζες μου και είναι ο μοναδικός που αγωνιά τόσο πολύ για την ένωση της οικογένειας.

 Καλά γλέντια σε όλους μας κι είθε κάθε ένωση να είναι γεμάτη αγάπη και φως.

Ανάστα βρε παιδί μου!



Μεγάλη Παρασκευή
April 6, 2007, 9:41 pm
Filed under: Uncategorized

Σήμερα νοιώθω βαθιά θλίψη μέσα μου. Δεν ξέρω αν φταίει η μέρα, οι αποχαιρετισμοί που έκανα, οι άνθρωποι που μου λείπουνε ή απλά η αγάπη που με πλημμυρίζει όταν αναλογίζομαι όλους όσους αγαπώ. Κάθομαι και σκέφτομαι, τους ανθρώπους με τους οποίους έχω διανύσει πολλά χρόνια σχέσης, με έχουνε αλλάξει, έχω πάει μπροστά κι έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος μαζί τους και βρίσκω μια κοινή αφετηρία για τους περισσότερους. 

Συνήθως πριν τους γνωρίσω καλά ή πριν η ζωή να μας φέρει πιο κοντά τους αντιπαθούσα ή τους θεωρούσα «μικρότερους» από εμένα. Ένα πράγμα περίεργο, φαίνεται ότι το εγώ αντιστέκεται στην αλλαγή, νοιώθει να απειλείται η ισορροπία του και αντιδρά, προβάλει όλες του τις αντιστάσεις και τις δικαιολογίες για να αποφύγει το αναπόφευκτο.  Αφού ξέρεις καλά ότι αυτό που θες τόσο πολύ, βαθιά μέσα σου να αλλάξεις, ο άλλος το έχει. Τσαντίζεσαι μαζί του, τον αντιπαθείς, τον υποτιμάς μέχρι να έρθει η ώρα που οι αντιστάσεις πέφτουνε κι αφήνεσαι στην επαφή που θα σε κάνει να αλλάξεις και να εξελιχθείς απρόσμενα. 

Φαίνεται πως έρχεται η ώρα της σύγκρουσής και της ζύμωσης και των δύο σε κάτι ανώτερο πιο πλούσιο και πιο ολοκληρωμένο. Σας ευχαριστώ πολύ και σας αγαπώ. 



Σεβασ_μού παραλήρημα
March 26, 2007, 10:13 pm
Filed under: Uncategorized

Απόψε διάβασα τα σχόλια σας από το προηγούμενο ποστ κι ενώ έχουν προηγηθεί μια πολύ σοβαρή συνομιλία με τον Κωσταντή και ένας διάλογος με την αγαπημένη μου διαφωτίστρια Καλλιόπη, αρχίζουν ξαφνικά να βαράνε καμπάνες στ’ αυτιά μου, σαν αυτές της αναστάσεως, μόνο που αντί να  κάνουν γκλιν-γκλον ή έστω ντιν-νταν, ηχούνε σεβασμό-σεβασμό. 

Η μόνη σχέση με την monahusmonahus είναι ότι κι οι δύο τείνουν προς εξαφάνιση.  Το τελευταίο το είπα για να κάνω πλάκα και δεν πιστεύω καθόλου ότι είναι αλήθεια, γνωρίζω πολλούς ανθρώπους που έχουν σεβασμό και χαίρομαι πολύ.  Το θέμα μου δεν είναι αυτό, αλλά ο σεβασμός που έχω εγώ προς την προσωπικότητα του καθ΄ ενός από εσάς και κατ’ επέκταση προς τον εαυτό μου γιατί αυτά πάνε πάντα πακέτο. Χμ, χμ, χμ όπως βρυχάται και μια φίλη, εδώ έχουμε θέμα, άντε να βγάλεις άκρη. Και θα σας βάλω στο παραλήρημα για όποιον έχει όρεξη να κολυμπήσει λιγάκι: Σέβομαι πραγματικά τον κάθε άνθρωπο που έχω απέναντι μου? Πόσο τον σέβομαι και που είναι τα όρια? 

Σέβομαι τον εαυτό μου κι αυτό που εγώ νοιώθω?  Τι θα πει σέβομαι?  Αποδέχομαι μήπως? Πόσο αποδέχομαι και πόσο ελέγχω? 

Ελέγχω? Γιατί ελέγχω? Μήπως δεν ελέγχω κι απλά ακολουθώ? Μήπως επιβάλω? 

Η’ μήπως κι αυτό είναι μέρος του γενικότερου καλού και της αρμονίας του σύμπαντος? ΚΡΙΝΩ?! 

Ποιόν κρίνω? Τον εαυτό μου?

Εσένα κρίνω? Σκατά εμένα κρίνω! Ζορίζω? Ποιόν ζορίζω εσένα? Όχι βρε, εμένα ζορίζω. 

Βιάζω? Ε όχι ντε, απλά μερικές φορές τα πράγματα είναι σοφά πλασμένα να γίνουνε έτσι κι όλα θα φανούν στο χειροκρότημα! Ε λοιπόν κι εσύ μην βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα κι άσε τα πράγματα να φανούνε από μόνα τους, θα τα ξεράσει όλα η θάλασσα μην ανυπομονείς. 

Υπομονή?  Αχα γελάστηκες! Το τελευταίο έχει γίνει το σήμα κατατεθέν μου αυτόν τον καιρό!Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε κι όποιος κατάφερε να διαβάσει μέχρι το τέλος χαράς το κουράγιο του, είναι πραγματικά φίλος. 

Εις υγείαν! 

ΥΓ Εγώ θα πιω κονιακάκι με μπόλικο Bach μέσα, προς ψυχικήν ανάτασην.



Ή όλα ή τίποτα
March 13, 2007, 2:51 am
Filed under: Uncategorized

Προχτές μου είπαν μια αλήθεια: ¨Δεν είναι τα 10 που θέλεις, είναι τα 7, δεν χρειάζεται να τα ακυρώνεις όλα¨.  

Για 20 δεύτερα άκουγα καμπάνες να χτυπάνε στα αυτάκια μου. Μήπως είχαν δίκιο?  Αναρωτιέμαι και ζητώ την βοήθειά σας. 

Θα σας πω μόνο μια ιστορία για να την υπολογίσετε στα λόγια σας: Μικρή, γύρω στα 5 μου αθώα χρόνια, μια ηλιόλουστη καλοκαιρινή μέρα άρχισα να φωνάζω  

¨Θέλω, θέλω, θέλω!¨ Έντρομη λοιπόν η Κατερίνα, σαν κλασσική μανούλα που θρέφει τα παιδιά της θεώρησε υποχρέωση της  να μου ανοίξει την πόρτα του ψυγείου και να μου προσφέρει την δυνατότητα να πάρω ό,τι λαχταρούσε το κορμάκι μου. Εγώ συνέχισα 

¨Θέλω! Θέεελω¨ Αγανακτισμένη ξεστομίζει 

¨Θελιά και φούρκα!¨ κι εγώ περήφανη και με πείσμα στις αξίες μου συνέχισα φωνάζοντας 

¨Θέλω φούρκα! Θέεελω φούρκα!¨   Γιατρέ μπορείτε να με βοηθήσετε?



Σπέρμα_Ωάριο // Ωάριο_Σπέρμα
March 1, 2007, 12:51 am
Filed under: Uncategorized

_Σπέρμα: Τρέξε, τρέξε, τρέξε. Πρόλαβε να είσαι ο πιο γρήγορος, ο πιο δυνατός, ο πιο αποτελεσματικός, ο πιο αποδοτικός. Ενέργησε την κατάλληλη στιγμή! Πέτυχε! Μπες και ταρακούνησε και μετακίνησε. Δώσε! για ν’ ανθίσει, για να δημιουργήσει.

_Ωάριο: Περίμενε, υπομονετικά, καρτερικά, με αγάπη κι αφοσίωση, θα ‘ρθει η ώρα που θ’ αγκαλιάσεις την κίνηση και θα της δώσεις χώρο ν’ αναπτυχθεί, ν’ ανθίσει και να ευοδώσει, να σταματήσει να κινείται άσκοπα, να πατήσει το πόδι του γερά στην γη και να κάνει την έκρηξη της δημιουργίας.



Τα 5 του Καράμπελα
February 23, 2007, 10:12 am
Filed under: Uncategorized

Κάλιο 5 άχρηστες πληροφορίες και στο χέρι παρά 10 χρήσιμες και καρτέρι: 

1) Λατρεύω τους άντρες που είναι πρωτόγονοι και τρυφεροί συγχρόνως με άπειρη δόση χιούμορ, τρίχας και τεστοστερόνης. 

 

2) Φοράω 42 νούμερο, παρ’ ότι είμαι 1,70 κι όχι 1,90,  κι όποιος θέλει να μου κάνει δώρο παπούτσια καλύτερα να μου πάρει μια φεράρι, θα του έρθει σίγουρα πιο εύκολο. 

 

3) Στα 11 μου χρόνια έδωσα συναυλία μουσικής στην Ελβετία παίζοντας φλογέρα τενόρ, μια τεράστια ξύλινη φλογέρα η οποία μου δόθηκε, πρώτον βέβαια εξαιτίας του ταλέντου μου και δεύτερον γιατί είχα μεγάλα χέρια… τββββ.  

 

4) Είμαι ερωτευμένη με την ζωή! Μα αλήθεια σας το λέω, την λατρεύω και την γουστάρω τρελά!… κι ας μην είναι άντρας….. χι χι χι χι

 

 

5) Μου αρέσει πολύ το ροζ χρώμα! Μην μου πείτε τώρα ότι το ξέρατε αυτό….

Μιας και μπήκα αργούτσικα στο παιχνίδι λόγω καρναβαλικού ξεφαντώματος και εκτροχιασμού στην υπέροχη Ζάκυνθο δεν βρίσκω κανέναν να προσκαλέσω γιατί….. το ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΙ ΗΔΗ ΟΛΟΙ ΣΑΣ!!!! ΑΜΑΝ!  Μπουχου χου κι εγώ τώρα με ποιόν θα παίξω?……

  



Μπορούμε!
February 15, 2007, 11:06 pm
Filed under: Uncategorized

Μπορούμε, σας παρακαλώ πολύ, να βάλουμε τον εγωκεντρικό εαυτό μας να κοιμηθεί γι’ απόψε και να μιλήσουμε καρδιά με καρδιά, καθαροί κι ειλικρινείς όπως όταν κάνουμε έρωτα……?

Χωρίς προσδοκίες και πεποιθήσεις, μόνο με αγάπη….!

Εγώ το θέλω πολύ…. Εσείς θα θέλατε?….. (ουπς χρησιμοποίησα το Εγώ) 




Follow

Get every new post delivered to your Inbox.